Change of plans vanmorgen. We besloten in plaats van naar de Monarto Zoo naar het Cleland Wildlife Park te gaan. Dat is een kruising tussen een dierentuin en een grote kinderboerderij met allemaal inheemse dieren. Dus kangoeroes, koala’s, Tasmaanse duivels, emoes en nog meer leuks. Maar the main reason waarom we juist daar heen wilden was de mogelijkheid om een koala vast te houden.

Een uurtje rijden later waren we er. En het was geweldig! Bij de ingang een zakje voer gekocht (een soort biks, maar dan kleiner) dat we aan zo’n beetje alle dieren mochten voeren. En toen naar binnen.

Het stikte er van de kangoeroes, ik geloof dat er wel 4 of 5 soorten rondhopten. En elke keer waren er wel een paar die uit je hand kwamen eten. Wat een zachte snoetjes hebben die dieren. En ze eten zo lekker relaxed. Niets schrokken, goed kauwen. Sommige lieten zich ook aaien, hoewel ze daar niet allemaal van gecharmeerd waren. Er was ook een moeder bij met een Joey in haar buidel. Hahaha, wat hing die kleine er melig bij. Kop en achterpoten staken uit, de rest zat lekker warm binnen. Deze moeke was wat schichtiger, maar dat is te begrijpen als je een kleine moet beschermen.

Toen naar de koala’s. ’s Ochtends om 11 uur kon je er naast staan, ze aaien en zelf foto’s maken, ’s middags om 2 uur mocht je er daadwerkelijk zelf één vasthouden en dan maakten ze een officiële foto. Dus vanmorgen dat eerste gedaan. Zo leuk.

Op het paadje naar de koalaverblijven werden we bijna besprongen door een soort diertjes, ik weet niet wat het zijn. Het lijkt op een rat, maar dan 3x zo groot. Verder loopt het een beetje als een kangoeroetje. Die kwamen in hordes op je af. En legde je dan wat voer op de grond, dan gingen ze er gezellig allemaal van eten. Ging je op je hurken, dan kwamen ze aan je snuffelen. Uit je hand eten deden ze ook, maar dat was niet zo’n succes.

Verderop nog meer kangoeroes, maar ook emoes. Die waren ook heel nieuwsgierig naar ons. Helaas was het eten toen al op, dus dropen ze vrij snel weer af. Maar niet voor één emoe zijn snavel bijna ín Theo’s videocamera had gestoken. Hahaha, supermelig. Die beesten maken overigens een wonderlijk geluid. Een gorgelend, klokkend geluid. Maar dan niet zoals een kalkoen. Het deed denken aan het geluid dat een afvoerputje maakt als daar water doorloopt.

Eindelijk was het dan 2 uur. Tijd om met een koala in de armen op de foto te gaan. We gunden Merel de eer en het genoegen. Hoewel ze eigenlijk te klein was, wilde de dame van de koala’s toch wel proberen of ze het in haar eentje kon. Ze zocht de kleinste koala uit: Goro. Hij is 3 jaar en weegt 'slechts' 9 kilo. Behendig klom Goro van de arm van de verzorgster op Merel haar arm, bijna tot op haar schouder. Hup, handen onder de bips van de koala en daar stond ze, met een echte koala in de armen. De eerste foto was meteen goed, zo stond ze te glunderen. En Goro keek ook precies in de lens. Echt gaaf.

Nog even gevraagd waar die naam vandaan kwam en dat is wel een grappig verhaal. Goro is opgevoed door een Japanse medewerker. En Goro was de vijfde koala die hij opgevoed heeft. In Japan is het gebruikelijk om het vijfde mannelijke kind Goro te noemen, dus vandaar.
Australische koala met een Japanse naam dus.

Wat een geweldig uitje was dit, zeg. In de giftshop nog een T-shirt en wat stubby holders gekocht (en nog wat leuks, maar dat is nog een verrassing) en toen gauw in de auto, op naar Victor Harbor! Op naar de pinguïns!

Iets meer dan een uur later waren we daar, precies op tijd voor de Penguin Tour. Maar helaas, die werd ons afgeraden. Er zijn namelijk bijna geen pinguïns meer in Victor Harbor. Opgegeten door sealions, maar voornamelijk door de afname van kwalitatief goede vis. Grote kans dat je voor niets in de bosjes ligt te wachten tot ze langskomen. Nou ja, dan morgen maar naar het pinguïn hospitaal op Granite Island. Een soort Leni ’t Hart maar dan voor pinguïns. Over een soort pier naar het eiland met een paardentram. Wat zegt u? De paardentram rijdt niet? Want de pier wordt opnieuw bestraat? Nou moe, dat is pech hebben. Gelukkig gaat de benenwagen wel. Nemen we die maar.

Als de pinguïns opgegeten worden door de sealions, misschien zijn die dan ook wel te bezoeken. En ja hoor, in een dorpje verderop schijnen die gewoon langs het strand te liggen. Misschien dat we daar ook een kijkje gaan nemen. Maar dat is morgen allemaal, nu eerst een rustig avondje in Victor Harbor.