Onze laatste echte dag in de camper. Een leuk dagje in het vooruitzicht: pinguïns kijken op Granite Island. Eerst over de loopbrug naar het eiland toe. We waren al gewaarschuwd dat de brug under construction was, maar we konden er lopend goed overheen. We waren een beetje vroeg op het eiland, om kwart over 10 al en de pinguïn-toestand ging pas om 11 uur open, dus besloten we een wandeltje om het eiland heen te maken. Mooie uitzichten. Geen pinguïns helaas. Theo had zijn verrekijker bij zich, in de hoop een vroege walvis te spotten, maar ook die niet gezien. Na het rondje eiland even een bakkie koffie gehaald en een heerlijk caramelgebakje gegeten (wow, wat was dat lekker!) en toen naar de pinguïnopvang. Dat bleek veel kleiner dan verwacht. Twee keer het klaslokaal van Merels klas en dan had je het wel gehad. En buiten nog zoiets maar dan met een badje erin. Daar waren de zielige pinguïnnetjes. Hier vangen ze de kleinste pinguïnsoort ter wereld op en ze komen ook alleen hier voor.

Om half 12 begon het voeren. Leuk man, die kleine beessies. Helaas gooiden een paar van die asociale lijers van zeemeeuwen roet in het eten. Die pikten heel brutaal de visjes voor de pinguïns hun neus weg. Was een vaak voorkomend probleem, vertelde de mevrouw van het opvanghuis. Raar dat ze dan niet een net spannen zodat die vervelen helemaal niet in de buurt komen. Maar daar zal wel een reden voor zijn.
Een paar weetjes te horen gekregen:

• In 2000 waren er nog 20.000 pinguïns in Victor Harbor. Vorig jaar stokte de telling op 102 ... Veelal opgegeten door zeeleeuwen maar ook door haaien die weer op de zeeleeuwen afkomen.
• De pinguïns 1 keer per jaar al hun veren verliezen en ook nog allemaal tegelijk. Een soort rui. In de drie weken dat het duurt voor ze weer nieuwe veren hebben kunnen ze niet het water in. Want hun hele isolatiedekentje is weg. Daarom eten ze zich voorafgaand aan die periode helemaal ongans. Ze komen dan aan van rond de 1,2 kg naar ruim 3 kg.
• Momenteel zitten er 12 pinguïns in de opvang. Het doel van de opvang is de pinguïns op te kalefateren en dan weer uit te zetten, maar als ze echt gehandicapt zijn, zijn hun overlevingskansen zo minimaal dat ze ze maar houden. Zo hebben ze er één die al 9 jaar bij hen is. Ze hebben nu een paar permanente bewoners. Eén mist een oog, een ander kwam binnen met een schedelfractuur en een derde was gegrepen door een hond. Die hebben ze in Adelaide Zoo 2x geopereerd waardoor zijn ene pootje wat korter is dan het andere.
• Het bepalen van het geslacht van een pinguïn blijkt lastig. Het is al een paar keer voorgekomen dat een meisje een jongen bleek en andersom.

Na de pinguïns wilden we nog proberen zeeleeuwen te spotten in het dorp verderop. Omdat we het routekaartje van de dame van het informatiecentrum nergens meer konden vinden, hebben we een paar stoere surfers gevraagd of zij ze wisten te vinden. Dat wisten ze wel, hoewel ze ons weinig kans gaven. Maar wij zijn eigenwijs, dus toch gaan kijken. Eerst naar de verkeerde kant, hoewel we daar wel weer een geinig strandje met hoge golven troffen plus een paar andere surfers in actie. Hoewel, erg veel actie zat er niet in. De ene hoge golf na de andere lieten ze voorbij gaan. In een kwartier tijd heeft 1 van de 2 twee keer op z'n plank gestaan en de andere maar 1 keer en toen gingen ze er al uit. Nou ja, toch leuk om een keer in het eggies te zien.

Maar we waren op zoek naar zeeleeuwen, niet naar mánnen met woeste manen.
Aan de andere kant van het strand hadden we meer geluk. Hoewel ver weg, waren er toch een paar te zien die in de zee aan het spelen waren. Leuk leuk!
We hebben nog halsbrekende toeren uitgehaald om dichterbij te komen, wat ook gelukt is, maar echt foto's maken was lastig. Wat zijn die beesten snel!
Na dit stukje natuurschoon terug naar de camper. Met een trap. Theo helemaal blij, had ie er weer een om aan z'n verzameling toe te voegen. Merel en ik hebben hem omgedoopt in Trapa (in plaats van papa).

En toen op weg naar Adelaide. Daar staan we nu voor het laatst op een camping. Met indoor heated pool en springkussen (hahaha, vonden we in het begin heel bijzonder, zo'n jetser van een springkussen, blijkt hier heel gewoon. Kan niet schelen, het blijft leuk, dat springen op zo'n ding).

Vanmiddag vast de meeste zooi ingepakt, morgen het laatste restje en dan de camper nog even een beetje aan kant. En dan op naar Adelaide centrum, huurauto ophalen, camper wegbrengen, naar het hotel waarna we nog 2 volle dagen in en om Adelaide gaan rondkijken.