Na de laatste restjes wortel en de laatste banaan aan een kangoeroe te hebben gevoerd gingen we weer op weg. Voor toekomstige Australiëgangers onder de lezertjes een tip: ga je ooit van Mt Gambier naar Adelaide, neem dan gewoon de Princes Highway, want de route via Beachport en Robe is geen bal aan! Tjongejonge, wat een saaie weg. Nou zijn we natuurlijk hartstikke verwend met al die mooie natuur, het kan niet dat het altijd en overal zo prachtig is.

In Beachport zijn we even gestopt om de beentjes te strekken. Bij de pier staan genieten van de golven. Die sloegen daar metershoog tegen de kade aan. Leuk om vlak bij te staan en dan proberen te raden welke golf boven ons uit zou spatteren. En dan natuurlijk bijtijds een stapje achteruit doen.
Bakkie koffie gehaald en voor Merel een ijsje en dat tijdens haar spelen in een speeltuintje opgedronken. En toen weer onderweg.

In Robe uiteindelijk gestopt. Daar staan we nu op een Big4 camping. Waarom hier? Omdat ze hier én een springkussen én een overdekt, verwarmd zwembad hebben! Joepie, zwemmen! Daar hadden we wel zin in. Zodra we gesetteld waren in de badpakken gehesen en heerlijk een uur gezwommen. We hadden het zwembad voor ons alleen, dus dat was super-de-luxe en erg gezellig.

Aansluitend de caravan gewassen. Dat kwam zo: ik zag aan de achterkant van de camper een brede kras. Kon me niet herinneren dat we ergens tegenaan gereden waren. Even langs gevoeld of het diepe krassen waren. Dat bleek niet zo, maar er kwam wel een boel vuil vanaf. Even met een vingertje met wat spuug staan vegen en wat bleek, de hele kras werd onzichtbaar! Hee, zou dat ook werken aan de zijkant waar we langs dat paaltje geschraapt zijn? Schuursponsje en een emmer water gepakt en me even flink uitgesloofd. En ja hoor, weer helemaal gaaf en wit. De krassen zitten er nog wel een beetje, maar ze blijken dus lang zo ernstig niet als we dachten. Door het vuil leken ze enorm. Maar het is bijna niet te zien. Pak van m’n hart wel dat die schade dus reuze meevalt. Voelde me er best rot van. En nu blijkt het alleen de deur en het lijstje om een ander deurtje te zijn dat beschadigd is. Pfew.
Zag er wel een beetje stom uit, zo’n witte rand aan de onderkant van de camper. Merel had wel zin om te helpen dus die heeft met een doekje al het vuil waar ze bij kon weggewassen. Het ding is weer als nieuw.

Ander dingetje wat wel erg balen is, is dat de koelkast ermee uitgescheden is. Gisterenavond nog een bevroren kipfiletje uit het vriesvakje gehaald, vanmorgen vonden we een plakkerig drabje onderin de groentenladen. Dat waren de waterijsjes. Het lampje brandt wel, maar koelen, ho maar. Van alles geprobeerd, maar we krijgen ‘m niet meer aan de praat. Hmm, nog 3 volle dagen te gaan. Moet lukken. En anders kijken of we onze zooi ’s nachts in de camping-koelkast of -vriezer kunnen leggen.

Lekker rustig dagje dus vandaag. Ochtendje gereden, middagje gerommeld. Merel is weer helemaal gelukkig, want een zwembad! Het leven is goed.
En morgen moederdag. Oh, ik ben zo benieuwd wat dat kadootje van Merel nou is. Ze heeft het zelf gemaakt, maar toen ik haar donderdagochtend ziek uit school haalde moest het nog ingepakt worden. Julia was zo lief om het ’s middags na school even langs te brengen (nogmaals dank, Julia!) en nu ligt het al 2 weken naar me te knipogen elke keer als ik het kastje open doe waar het inligt.
En er schijnt nog een kadootje te zijn. Spannend, spannend!

Morgen vertel ik wat het nou was.