Met geen plannen behalve richting Mt Gambier rijden gingen we vanmorgen op weg. Het was woest weer. Vannacht heeft het geregend en geonweerd en het woei (voor de kinderen onder ons: waaide) heel hard. Toen we vanmorgen vertrokken was het gelukkig droog, maar de wind was nog niet gaan liggen. Vlak na vertrek kwamen we nog een paar prachtige look out points tegen die we niet konden weerstaan. Tjonge, wat is de kust hier mooi. Tegen bijna stormkracht in worstelend hebben we een paar prachtige plaatjes geschoten.

Een eindje verder, in Warrnambool, kwamen we langs een Ford-dealer en daar zijn we even gestopt. Gisteren namelijk, vlak bij Otway Tree Top Walk, hebben we getankt bij een of ander gribustentje en vanaf dat moment brandde er een lampje op het dashboard dat niet hoort te branden. Zelf oplossen lukte niet en aangezien ons mobiele huuske een Ford is, leek het ons een goed plan even bij hen te vragen of zij er even naar wilden kijken. Dat wilden zij wel. Er bleek water in de diesel te zitten. En niet zo weinig ook. Dus dat heeft het Ford-manneke er even uit laten lopen en toen konden we weer op weg. Ahum, 5 meter om precies te zijn, want toen sloeg de motor af en wilde hij niet meer starten. Gelukkig stonden we nog op de parkeerplaats van de Ford dealer ….
Lucht in de leidingen, geen probleem, zo opgelost. Maar het was wel even schrikken.
Gauw weer op weg. En de rekening? 'No Worries.' Oftewel, laat maar zitten, het was maar 5 minuten werk.

Goed, wij weer op weg. Met als specifiek doel iets te doen te zoeken wat met name voor Merel leuk zou zijn. Want die zit elke dag zo geduldig in haar up achterin filmpjes te kijken en boekjes te lezen zonder dat er een klacht of mopper over haar lippen komt. Zelfs niet als we haar meeslepen naar allerlei dingen die wij super vinden en zij maar zozo. Hoog tijd dus om weer eens iets te doen wat zij echt leuk vindt.

Aangekomen in Portland dachten we het gevonden te hebben: een indoor playground. Uit de omschrijving stelden wij ons een soort Bal-lorig voor. Nou, in de verste verte niet. Het was gewoon een speeltuintoestel, maar dan binnen. Wat een teleurstelling.

Wat dan te doen? Op de kaart in het prachtige kaartenboek dat wij van onze buurtjes Loek en Sonja mochten lenen (waar we zo blij mee zijn, want het is een geweldig kaartenboek), stond bij het plaatsje Portland “seal tour” geschreven. Dat leek ons wel wat.
Uit de brochures en reclametoestanden begrepen we dat het ging om een boottochtje met een soort rubberboot om een landpunt heen en daar zou dan een seal colony huizen. Zeehonden kijken dus.

Op naar die landpunt dus. De aanlegsteiger van de bootjes was 600 meter lopen berg af, maar na de training van de afgelopen dagen moest dat geen probleem zijn. En inderdaad, een kwartiertje later waren we ter plekke. Heel jammer alleen dat er niemand was. De tent was dicht. Nog even geprobeerd of we dan over het rotsenstrand verder konden lopen, maar dat was echt niet te doen. Wel spannend overigens.
Nou ja, dan maar weer terug. Berg op. Hmm, daar deden we ieieieiets langer over. Maar het zonnetje scheen, we hadden reuze lol en voor we het wisten stonden we weer bij de auto. Geen zeehonden gezien, maar wel even heerlijk uitgewaaid. Door naar een camping.

Onderweg nog wat emoes in het wild gezien, maar daar reden we steeds zo snel langs dat we er al ver voorbij waren voor we het fototoestel tevoorschijn hadden gehaald. Sterker nog, voor we de tegenwoordigheid van geest hadden überhaupt aan de camera te denken. Dus geen foto’s.

De camping voor vannacht vonden we uiteindelijk in Nelson. Een camping midden in een natuurgebied met als extra feature: veel wilde dieren die over de camping stappen. Nou, dat was geen woord teveel gezegd, want we stonden nog niet op ons plekje, of we kwamen al een kangoeroe tegen. En die mochten we nog voeren ook! Maar wel alleen groenten en fruit. En nou wil het toeval dat we morgen de grens met South Australia over gaan en je absoluut geen groenten en fruit mee mag nemen (vanwege besmettingsgevaar van het een of ander of vanwege fruitvliegjes, daar wil ik afwezen), dus hadden we plenty te voeren. Wij zijn er achter gekomen dat kangoeroes dol zijn op banaan, appel, wortel en ijsbergsla. Er was één kangoeroe zelfs zo dapper dat ie bij Merel uit de hand at. Zo gaaf.
Wat extra bijzonder was, was dat die kangoeroe er telkens bijna vandoor ging als Theo of ik dichterbij kwam. Ook als wij lekkers in ons hand hadden. Hij wilde alleen van Merel aanpakken. Merel, the kangaroo whisperer!

Vanavond ook nog even in het donker over de camping gewandeld en toen nog 2 kangoeroetjes gevoerd. Verderop zat nog een diertje dat erg leek op een kleine kangoeroe, maar dat zal wel een possum zijn geweest.
(even off topic: wij menen ons te herinneren dat die dieren opossum heten. Maar hier stond op een poster “possum”. Nicoline, jij weet dit vast: wat is nou de juiste benaming? Of is allebei goed?).

Morgen richting Mt. Gambier, dat is vlakbij. En daarna zien we wel. Richting Adelaide, maar waar we morgen op een camping zullen staan …. Dat zien we morgen dan wel weer.