Wat een superleuke dag hebben we vandaag gehad! Eerst zijn we rustig opgestaan. Dat ging makkelijk, want we waren de enige op de camping. Lekker ontbeten, wandeltje over het strand gemaakt en om een uurtje of 10 de spullen bij elkaar gepakt en op naar Warrook Homestead Farm.

We hadden verwacht dat het een soort kinderboerderijachtig gebeuren zou zijn en dat we van half 11 tot de rondleiding om 1 uur een beetje over de farm zouden drentelen. Maar nee, dat was absoluut de bedoeling niet. Het is een working farm en daar kan je als toerist niet zomaar rondlopen. Of we de rondleiding misschien meteen al wilden? Nou, dat wilden we wel! Dus zo ging het. Een privé-rondleiding! Super!

Eerst werden we in een soort Jan Plezier naar de kalfjes gebracht. Die wilden graag een flesje leegdrinken. En niet 1, maar wel 3 per persoon. Het merendeel van de kalfjes was Fries stamboekvee. Geinig, sta je aan de andere kant van de wereld naar Friese kalfjes te kijken. Van dit vee hadden ze alleen koeien, geen stieren. De koeien worden bevrucht via K.I. en dan ook nog met “bewerkt” zaad, zodat er met 95% zekerheid alleen koetjes geboren worden. Want stieren, daar heb je bij een melk-ras niets aan. Op mijn vraag wat er gebeurde met de toch geboren stiertjes, of het misschien naar de honden ging, was het antwoord ... uhm .... verrassend. Dat vlees wordt opgekocht door .... McDonalds. Hmmm.
Behalve de Friese koeien hadden ze ook Herefords en Angus. Van die Angus hadden ze ook koeien, voor de fok. De stieren worden op een bepaalde stierenfarm gehouden. Voor het vlees.
Bij dit hele verhaal zijn we wel een beetje in de war geraakt. Want een stier in het NL is een bull in het Engels. Maar een steer in het Engels is een gecastreerde stier, en dat heet bij ons een os. Wat is dan een ox? Nou ja, leuk om later eens uit te zoeken.

Na het kalfjes voeren mochten we een koe melken. Met de hand. Gelukkig hadden ze een oud en zeer vriendelijk beessie staan met grote spenen aan de uier, zodat het makkelijk melken was. Merel mocht eerst en er kwam direct een straal melk uit. Sterker nog, het hield niet meer op! Natuurtalentje. Ze vond het wel heel raar voelen. Beetje ruw en rubberig. Ze had verwacht dat het veel zachter zou zijn.
Na Merel mochten Theo en ik ook even. Inderdaad een wonderlijk gevoel. Maar het ging best. Helaas had Klara net een paar dagen geleden medicijnen gekregen, dus we mochten niet van de rauwe melk proeven. Jammer, want dat is ook een smaakbelevenis op zich.

Nog even het Clydesdale paard gekriebeld en hun pet-bull diep in de ogen gekeken en toen door naar het schapen scheren. Niet één van hun eigen schaapjes, maar iemand z’n knuffelschaap. Een joekel van een beest, bijna 100 kilo. Het scheren was zo gepiept, hoewel het voor de scheerder wel een zware klus was, zo’n zwaar schaap. Op een grote schapenfarm wegen de schaapjes een kilo of 30 en scheren de scheerders rond de 200 schapen per dag.
De scheerder vertelde dat het niet zielig is voor een schaap om met deze kou (hahaha, het is hier gewoon 15 graden, hoor, overdag) zonder wolletje te lopen. Net zo min als dat het zielig is om met 40 graden met wollen jas aan in de wei te staan. Hun warmte krijgen ze van hun vetlaag, niet van dat beetje wol. Dat beetje wol weegt na een maand of 10, 12 overigens zo’n 6 tot 8 kilo.

Toen dat geregeld was mochten we proberen of we een zweep konden laten knallen. Die knal komt doordat het flappertje aan het uiteinde van de zweep de geluidsbarrière doorbreekt. Het lijkt zo eenvoudig, maar dat bleek het absoluut niet te zijn. Maar na een poosje oefenen is het ons allemaal, al dan niet per ongeluk, een paar keer gelukt. Yeah!
Als je iemand met zo’n zweep een klap tegen de billen geeft, kan ie een maand niet meer zitten! Dat hebben we maar niet geprobeerd.

Na het whipcracking hebben we een kleine demonstratie schapendrijven gekregen. De juffrouw die het demonstreerde had 2 honden: een (brown and tan) kelpie en een kortharige Border Collie. Zij gaf de voorkeur aan Collies, omdat die veel beter voor het fijnere werk, meer tot in detail te trainen zijn.

Even voor Meriam en Alette: ik heb gevraagd waarom ze geen Australian Cattledogs gebruiken, maar die hebben niet zo’n beste naam meer hier. Ze zijn te “hard” gefokt. Ze bijten te snel. In de dieren die ze moeten drijven, maar ook in mensen. Het zijn echte werkhonden geworden. Maar dan wel extreme tough cookies. Goed voor het grove werk, zoals het bijeendrijven van enorme kuddes koeien van de far fields terug naar de boerderij, maar niet meer geschikt als huishond of hond op een kleine farm. Dus helaas, geen foto’s van over schapen rennende Abby’s en Ihnu’s.

Maar goed, het drijven dus. Die twee hondjes dreven een vijftal schaapjes van verderop in het weiland naar hun baasje. Zij vertelde, en dat zagen we zelf ook, dat de honden het heerlijk vinden om dat te doen. Het is zelfs zo erg, dat als ze niet werken, ze aan een lijn moeten liggen, omdat ze anders stiekem achter je rug voor de leut gewoon doorgaan.
Superleuk om te zien, hoe die rare schapen zich door twee van de kleine woefjes lieten opjagen. En wat nog leuker was, was dat ze geleerd hadden om de schapen naar de baas te drijven en ze daar vervolgens te houden. Wat die baas ook deed. Dus het baasje liep wat heen en weer en die honden maar rennen. Hahaha, lachen hoor.

Als laatste onderdeel van de tour gingen we naar de kangoeroes. Tamme dan hè. En die mochten we voeren. Gaaf! Eerst waren ze een beetje zenuwachtig, want een van de honden van daarnet was achter z’n baasje aangekomen en rende aan het andere kant van het hek heen en weer. Maar toen die weer terug naar de back of the truck was gestuurd, ontspanden ze en wilden ze wel een hapje. Zo gaaf om zo dicht bij te kunnen komen. En ze lieten zich ook aaien. Er was er een, hahaha, die elke keer als je haar aaide, haar kop achterover deed. Of we even over haar keeltje en kinnetje wilden krabbelen, want daar kon ze zelf niet bij. Geweldig!

Toen we daar uiteindelijk, na een heel lange tijd, genoeg van hadden, was de rondleiding afgelopen. En was het ondertussen een uur of 1. Tijd voor de lunch. Dat hebben we daar maar gedaan.
Tot Merels verbijstering nam ik een kangoeroepasteitje. Die had ik net lekker staan aaien en knuffelen en dan ging ik er nu een opeten! Nou schatje, je hebt helemaal gelijk hoor. En er was ook niet echt bijzonder. Smaakte net als rund. Misschien dat ik onderweg nog ergens een keer een kangoeroe biefstuk ga proberen, maar daar zal ik het dan bij laten, goed?

Omdat de toer zo vroeg begonnen was, waren we ook een stuk vroeger dan verwacht weer onderweg. We zijn dwars door Melbourne gereden (alsof je door Rotterdam reed, dus wij werden niet echt geprikkeld te stoppen) en toen door naar onze volgende stop: Ballarat.

De camping is ook weer een schot in de roos: met eigen midgetgolfbaan. Alle baantjes lagen vol met bladeren. Extra handicap. Wat hebben we gelachen. Overigens hebben ze hier ook een zwembad formaatje Olympisch wedstrijdbad en daarbij een enorme glijbaan, maar helaas, die zijn beide dicht.

Morgen naar Sovereign Hill, een plaatsje rond een oude goudmijn waar je je helemaal in Westerntijd waant.