van Cooma, via Eden naar Mallacoota

Vannacht heeft het gevroren! De buurman op de camping moest zijn voorruit krabben. Bij ons in de caravan bleek het vanmorgen 0 graden! En dat zonder kachel. Brrr. Om half 7 waren we wakker en om half 8 reden we weg. Hup, kachel hoog, eindelijk warm. Theo heeft een goed plan: we gaan een straalkacheltje kopen ergens. Want dit is echt niet meer leuk. We kunnen natuurlijk ook de camperverhuurder vragen om de boel te fixen, maar dat kost dan weer een heleboel tijd.

Vandaag reden we van Cooma naar Mallacoota. Via Eden (was dat de Eden uit “East of Eden”?). Daar zijn we even gestopt om van het uitzicht te genieten. Want hier zagen we voor het eerst de oceaan! En ook nog wat raars: een huis met in de tuin een shetlandpony. En on the porch een levensgroot beeld van een geit. Maar wacht eens, het beeld beweegt! Sterker nog, het is geen beeld, het is een echte geit! Hahaha, en die stond daar doodgemoedereerd z’n grasje te herkauwen. Bij de voordeur. Hahaha.

In Eden kwamen we ook langs een ijzerwarenwinkel en laten ze daar nou net kacheltjes in de aanbieding hebben. Kip, ik heb je! Wij hebben het vanavond mooi niet meer koud.

De rest van de route reed ik. Over de Princess Highway. En eindelijk smooth asfalt. Want dat was ons wel opgevallen: maakt niet uit hoe groot de highway, het asfalt is allerbelabberdst. Nou rijden we natuurlijk niet in een strak geveerde bolide, maar boven de 100 km per uur trilden we uit onze stoelen.

Prachtige weg, die Princess Highway. Dwars door bossen, bossen en nog eens bossen. Wat een boel groen zien we hier, zeg. Geweldig. En nauwelijks verkeer. Echt opvallend hoe weinig andere auto’s we tegen komen. Waar is iedereen?

Omdat we zo bizar vroeg waren gaan rijden, waren we ook heerlijk vroeg op de plaats van bestemming: Katoomba. En het mooiste van alles was dat we een strakblauwe hemel hadden en zon!! Jippie!! Gauw de waslijn opgehangen, handdoeken eraan, stoeltjes in het gras, korte broek aan, zonnecrème op de melkflessen en genieten maar. We hebben ook een huismeeuw: Patty. Geinig beestje. Met rode randjes om z’n witte oogjes. Zo’n meeuw hadden we nog nooit eerder gezien. En dol op brood, ontdekten we. Hij kwam echt heel dichtbij.
Na de lunch het dorp in gelopen, maar daar was niet veel aan. Merel en ik hebben even lekker geschommeld en daarna via de bakker terug naar de camping.

Onderweg liepen we langs een graslandje en wat zat daar? Een kangoeroe! Midden in het dorp. En groot dat ie was! En donkerbruin. Gauw een paar fotootjes gemaakt en toen we doorliepen bleken er in het hoge gras naast hem (of haar) nog twee te zitten. Maar daar zagen we alleen de oortjes van.
Oh, en bij het haventje zwommen een paar pelikanen rond. Cool! Groot ook!

Het zwembad op de camping bleek een beetje te koud om te zwemmen, en het weer werd snel minder (wolken), dus zijn we even op bed gaan liggen. Hahaha, dat hadden we NIET moeten doen, want opeens was het 6 uur. Waren we alle drie in slaap gevallen.
Nou ja, het zal wel nodig zijn geweest. Lekker makkelijk een omeletje gegeten en verder een beetje gelezen en Merel heeft nog wat in haar Engelse boek gewerkt. Met de kachel aan. Zalig, wat was het lekker warm.

Morgen naar Lakes Entrance. Kijken of we de zee in kunnen.

Canberra

Fris en monter zijn we vanmorgen richting Canberra gereden. Ruim op tijd, dus lekker relaxed. Theo afgezet bij het ABS en laat daar nou net aan de overkant een enorme shopping mall zitten! Daar zijn Merel en ik naar binnen gegaan. Eerst samen ontbeten. Hoewel ik Pecan Pie niet echt ontbijt vind … maar Merel wel! Daarna wat boodschappen gedaan. En toen was het uur alweer om. Tijd om Theo weer op te pikken.

Het was een goed gesprek geweest, helaas nemen ze op dit moment echt niemand aan. Maar de man met wie hij sprak heeft hem een paar goede tips gegeven, onder andere dat hij zich op een bepaalde lijst met sollicitanten moet laten plaatsen. En ook met wie hij misschien ook contact op zou kunnen nemen voor een functie. (Nog) geen baan dus, maar wel nieuwe connecties en mogelijkheden. Spannend.

Theo meegesleept naar de mall binnen, want ik wilde nog een mesje kopen en Merel had nog een leuke kangoeroe gezien. En toen we binnen waren zagen we daar nog wat leuks, en toen daar en toen floep, was er ineens nog een uur om. Theo viel ondertussen bijna flauw van de honger, dus toen maar terug naar de caravan. Na een boterhammetje en wat op en neer bellen naar een caravan-zaak die de scharnieren van de deur een paar klappen heeft verkocht. Dus die is gejippiejeerd. Provisorisch weliswaar, maar hij kan weer open en dicht.

Was wel leuk dat we om weer bij de snelweg naar Cooma te komen (onze volgende stop) dwars door de suburbs van Camberra moesten rijden. Daar zouden we ook wel willen wonen …

Onderweg gingen we even stoppen en wat denk je? Een hele kudde kangoeroes verderop. Misschien wel 40. Wel ver weg, maar toch een paar foto’s gemaakt. Op een gegeven moment gingen ze allemaal rennen en waren ze weg.

De reis verliep zeer voorspoedig, maar toch was het alweer half 6 voor we op de camping in Cooma waren. Maar het was nog wel licht. Wel zo makkelijk bij het installeren.
Dit keer een camping met internet. Vol goede moed gaan zitten, maar helaas, het wilde niet lukken. Gelukkig zit er iemand in de buurt met een android-verbinding (of zoiets) en die hebben we gehackt. Gnigni.

Vanavond eens even kijken of ik alle foto’s geplaatst kan krijgen (de eerste serie is al gelukt). Mail lezen, geld overboeken (dat laatste is erg belangrijk, want het vliegt letterlijk je portemonnee uit hier. Pff, wat gaat het hard) en nog wat dingetjes opzoeken.
Terwijl ik daarmee bezig ben zijn Merel en Theo bezig met een educational stickerbook dat we vanmiddag voor Merel gekocht hebben. Engelse les dus. Gaat geweldig. We zijn verbijsterd over het aantal woorden die ze al kent. Maar ook over haar uitspraak. Knap hoor!

Straks nog even tafeltennissen en vlak voor we naar bed gaan een lange hete douche nemen, want het is hier NOG kouder dan waar we gisteren waren. Hadden we ook kunnen weten want we zitten hier op de Snowy Mountains Tourist Park. Hahaha.

In de Blue Mountains

Vannacht voor het eerst geslapen in de camper. We stonden boven op een berg in de Blue Mountains, zo’n 1.000 meter boven … uh, ja boven wat eigenlijk? Sealevel? Nou ja, doet er ook niet toe. En het was koud! Zo hee, dat was niet leuk meer. Vooral omdat de kachel weigerde warme lucht te produceren. Merel en ik zijn samen in bed gekropen met 2 dekbedden over ons heen. Dat was redelijk behaaglijk. Theo was supermoe en die heeft zich dik aangekleed en viel in 5 minuten in slaap.

Toch best goed geslapen tot een uurtje of half 8. Merel heeft ontbijt gemaakt: toast en (oplos)koffie. Uurtje later waren we klaar en hebben we eindelijk een internetaansluiting gevonden. Helaas maar een half uurtje en dan ook nog heel erg traaaaaaaaaaag dus erg veel verder dan ons reisblog bijwerken, e-mail checken (goed te horen dat het zo goed gaat met Kuki, Anja! Pak van ons hart) en kijken of we nog geld op onze rekening hebben ben ik niet gekomen. Maar hopelijk vinden we binnenkort een plekkie waar we onbeperkt online kunnen en dan ga ik ook eens kijken of ik wat foto’s kan plaatsen. Want die hebben we natuurlijk ook!

Vandaag stonden de grotten van Jenolan op het programma. Theo reed, Merel leest kaart. Over weggetjes waar ik zelfs met de auto klamme handen van zou krijgen reed Theo onze megacamper de bergen door. Ultiem vakantiegevoel, die uitzichten. Leek wel een beetje op de alpen hier en daar. Op sommige plekken leek het het Westerpark na een bezoekje van onze vrienden van Ballast Nedam, met dat verschil dat de Australische hakkers de omgehakte bomen bijna volledig meegenomen hadden en er rijen en rijen nieuw groen voor in de plaats hadden gezet. Over 10 jaar is dat weer een groene bergwand. Indrukwekkend.

Vlak voor Jenolan cave, in een smal bochtje hoorden we ineens een akelig geluid: we zijn ergens tegenaan gereden! Verderop even gestopt en toen bleken we een paaltje (betonnen blok) van de vangrail geaaid te hebben. De deur is licht ontzet (met wat extra kracht) kan ie gelukkig nog wel open. En weer dicht ook. Er ontbreekt een houdertje van het haakje waarmee je deur kunt openzetten, wat lichte krassen op de zijkant en de sierstrip om het deurtje van de gasflessen gebarsten. Oeps. Proberen te bellen met de boys van Apollo, maar helaas, geen bereik in de bergen.

Geschrokken en balend maar weer ingestapt, verder naar Jenolan. Daar een tour van een uur door één van de grotten gemaakt. Het was voor Merel voor het eerst in een grot en ze vond het leuk. Ze heeft een hele berg foto’s gemaakt met haar eigen cameraatje. Meer dan ik. Hahaha, aardje naar haar moertje.

En toen op weg naar Goulburn. Onze laatste stop voor Canberra. Toen we de ergste kronkelweggetjes achter ons gelaten hadden, ben ik achter het stuur gekropen. Nou, dat ging prima. Geen paaltjes geraakt (gniffel). Na een tijdje had ik het wel weer gezien en ben ik weer achterin gaan zitten. En net toen hebben Theo en Merel de eerste wilde kangoeroes gezien. Ik zat achterin niet op te letten dus ik heb ze gemist. Grmbl.

Laat in de middag kwamen we bij de camping aan. Gekookt, gedoucht, spelletjes gespeeld en toen weer vroeg ons koude mandje in. Morgen gaan we naar Canberra. Daar gaat Theo op kennismakingsgesprek bij het Australian Bureau of Statistics en we gaan naar een garage om de deur van de camper te laten maken, want die krijgen we nu alleen met grof geweld nog open en dicht. De scharnieren zijn een beetje (ahum, heel erg) gebogen door de kus van het betonnen paaltje. Gelukkig zijn we goed verzekerd ….

Naar de Blue Mountains

Vanmorgen hebben we de camper opgehaald. En hij is groot! Maar gelukkig niet zo enorm als ie in mijn fantasie geworden was de afgelopen tijd.

Uiteraard moesten we uitgebreid boodschappen doen, maar dat hebben we maar even uitgesteld tot we bijna op de plaats van bestemming van vandaag waren. Niet dat we het niet geprobeerd hebben, hoor, bij het winkelcentrum dicht bij het ophaalpunt. Maar daar konden we met geen mogelijkheid de camper kwijt. 2 rondjes gereden en toen maar door. Toch wel even wat anders dan een Kangootje. Maar Theo doet het knap, is niet een keer aan de verkeerde kant terechtgekomen.

Relaxed rijden wel. Merel was erg moe (nog steeds jetlag, arm meiske) dus die lag uiteindelijk boven de cabine te pitten en Theo en ik genoten van het uitzicht. We reden van Sydney naar de Blue Mountains. Die zo heten omdat er veel eucalyptusbomen staan (dan zou ik er ook koalaatjes verwachten, maar die hebben we nog niet gezien) en die scheiden een goedje uit dat een blauw waas geeft. Vandaar. Wij dachten vanwege de kleur van de lippen van alle campinggasten, want het is hier op meer dan 1.000 meter hoogte hartstikke koud! HIER willen we zeker niet wonen!

Maar ik dwaal af. Ons doel van vandaag was Katoomba en dan met name Scenic Park waar we op de steilste treinbaan ter wereld gereden hebben: stijgingspercentage (of in ons geval: dalingspercentage) 52%! En dat hebben we ook goed kunnen zien ook, want we zaten helemaal voorin. Wow, dat was stijl! Als je vooruit keek leek de baan gewoon te verdwijnen. Verdween in een put. Bizar. Maar wel leuk. Merels commentaar: 'Wel saai, want hij ging heel erg langzaam. Van mij had ie wel veel harder gemogen. Zoals een achtbaan!'
Oh, en de jongen die bij de ingang stond sprak natuurlijk weer Nederlands. Nou ja, dat is de derde al!
De terugweg de berg weer op deden we met de kabelbaan. De Three Sisters stonden precies in het zonnetje. Prachtig.

Aansluitend zijn we naar de camping gereden. Vlak voor donker waren we er. Koffers uitgepakt, gekookt, gegeten, gedoucht en nu dagboeken bijwerken. Morgen actief op zoek naar internet. En dan op naar de grotten van Jenolan.

Sydney: dag 2

We begonnen vroeg vanmorgen. Om 4 uur, midden in de nacht dus bijna, waren we alle drie klaarwakker. Hoewel nog wel hartstikke moe. Merel kon echt niet meer slapen, dus die ging maar een filmpje kijken. Theo en ik probeerden nog even te slapen.

Uiteindelijk om 7 uur maar opgestaan.

In een gek tentje aan Oxford Street ontbeten. Eindelijk ontdekt wat voor koffie ik moet bestellen. Niet 'Latte', maar 'Flat White'. Da's melk met koffie en dan specifiek NIET geklopte melk. Nou, helemaal goed! Voor Merel, die al een paar dagen bijna alleen maar junkfood eet, bestelden we een smoothie. In de veronderstelling dat dat een soort vruchtensap van gemalen fruit was. Wrong! Het was melk met roomijs en honing. Hmmm, dan maar morgen beginnen met gezond ontbijten.

Na het ontbijt een telefoonkaart gekocht, zodat we straks vooraf een camping of te bezoeken attractie kunnen bellen om te reserveren. En een dagkaart voor het openbaar vervoer. Wat is dat goed geregeld zeg! Voor 20 dollar voor volwassenen (1^e kind de helft, alle volgende kinderen gratis) kan je de hele dag onbeperkt in praktisch al het openbaar vervoer stappen. Geweldig. Gauw met de trein naar Circular Quay en met de ferry door naar Darling Harbour. Daar bij Hardrock Café een mooi T-shirt voor Theo gekocht. Toen naar Wildlife geweest. Een klein dierentuintje met alleen Australische dieren. Dus koala's, wombats (hoewel we daar alleen een beeld van tegenkwamen. Of heb ik de echte per ongeluk gemist?) wallaby's, kangoeroes, emoes en nog een of ander vogelbeest en een soort lizzard achtige beesten. En natuurlijk de griezels zoals een 5 meter lange salty, slangen en spinnen. Brrr, ook de gevaarlijkste van allemaal. Dat ukkepukkie, dat in je schoen kan zitten. Maar waarvan de beet wel dodelijk is!

Na al dit leuks een lekker broodje gehaald. Aan de haven opgegeten, onder toeziend oog van een horde meeuwen. Eén van die meeuwen miauwde als een kitten, dus die vonden we schattig. Die had de rest van de dag dan ook geen honger meer.

Na ons broodje weer met de ferry en nu dan eindelijk naar het Luna Park. Een soort permanente kermis. Merel en ik zijn samen in bijna alle attracties geweest. Voornamelijk de enge. Zo, dat was leuk! We zijn over de kop geweest, hoog en snel rondjes gedraaid in van alles en nog wat en tegen een muur aangeplakt gezeten.

Omdat we toch wel heel moe waren na deze drukke activiteiten en het korte slapen van vannacht ben ik vanmiddag even m'n bedje in gedoken terwijl Theo en Merel gingen zwemmen.

Vanavond waren we te gast bij Jolanda en Steve en dochter Holly in Bondi Beach. Ze had ook een Nederlands stel, Reineke en Ed, uitgenodigd met hun dochter Eve, die ongeveer van Merels leeftijd was. Eve was tolk voor zowel Merel als Holly en wij denken dat dat prima gegaan is, want de meisjes zijn vertrokken en we hebben ze bijna de hele avond niet meer gezien.
Het was een gezellige avond waarin we een boel geleerd hebben over het dagelijks leven in Australië. En over een boel andere dingen die niet relevant zijn voor een emigratie, maar wel gewoon erg leuk of gezellig waren. Het meegebrachte Koninginnedag T-shirt werd zeer gewaardeerd. En Jolanda: het stond je ook prachtig! ;-)

Toen Merel instortte om 8 uur zijn we maar terug gegaan naar het hotel. En zijn we niet te laat ons mandje in gegaan.

We zijn er!

Joepie, het zit erop, we zijn veilig in Sydney aangekomen.

Op het vliegveld van Sydney nog even problemen met mijn paspoort. Bleek het zo nieuw (klein half jaartje oud) dat hun computer het nog niet herkende. Of zoiets. De zuurtjes mochten zo mee het land in, maar er moest wel eerst een schattig beagletje aan onze tassen snuffelen of onze medicijnen wel okee waren. De tas van degene achter ons rook schijnbaar veel lekkerder dan die van ons, dus dat was zo gepiept en toen waren we door de douane heen.

De shuttlebus stond al op ons te wachten, nog even gauw wat geld uit de muur getrokken en op naar het hotel. De kamer was nog niet klaar (niet vreemd om 8 uur 's ochtends) dus we hebben ons tot die tijd vermaakt in het zwembad, onder de douche en met een ontbijt. Even lekker een paar uurtjes geslapen en toen Sydney in.

Uiteraard wilden we het Opera House van dichtbij bekijken. Dat was lopend prima te doen en daar gingen we. Lekkere wandeling door een paar prachtige parken. Bij de Circular Quay wat gedronken en Merel een ijsje gegeten toen op de ferry naar het Luna Park. Wow, wat ging die boot hard! Leuk! Het was al wel laat, uurtje of kwart voor 5 en we zaten in eerste instantie op de verkeerde ferry, dus toen we eindelijk bij dat Luna Park aankwamen ging het ding net dacht. Ach, dat was jammer. Morgen gaan we het nog eens proberen. Voordeel daarvan is dat het a) niet zo loeidruk is, want Merel heeft wel vakantie, maar dat geldt niet voor de Australische kinderen en b) niet zo brrrrr koud is. Tjonge, wat koelde het vanmiddag af.

Lekker uit eten geweest in een restaurantje aan de Circular Quay (met Nederlandse bediening. In het hotel was de eerste andere gast die we zagen ook al een Hollander. Hahaha, vlieg je de halve wereld over, kom je de ene na de andere kaaskop tegen) en toen weer terug naar het hotel.

Een lange, lange, vermoeiende dag, maar wel hartstikke leuk. En dit was pas dag 1! We hebben er helemaal zin in!

Aangekomen in Singapore

We liepen langs wat free internet computers hier op het vliegveld van Singapore, er was er eentje vrij, dus meteen maar even een blogje.

Vanmiddag ... oh nee, dat is a weer gisterenmiddag ... kwart voor 2 Nederlandse tijd zijn we vertrokken en nu, geen idee hoeveel later zijn we zo'n 10.000 km verder. Pff, wat een eind vliegen was dat zeg. Volgens Theo zijn we nu ongeveer op de helft. Ik hoop dat hij het fout heeft, dat we daar al,liefstruim, overheen zijn.

We hebben alle drie redelijk goed kunnen slapen vannacht.dus we zijn redelijk fit.

Merel mocht na de landing nog even in de cockpit kijken. Dus wij met de hele familie de trap op, door de eerste klas. Daar wil ik volgende keer ook wel zitten. Leuke foto's van gemaakt.

We gaan zo even een beetje over het vliegveld scharrelen (dat kunnen we onderhand heel goed) en dan vliegen we over 3 uur, 8 uur 's avonds plaatselijke tijd, door naar Sydney.

Ha, ik kijk daar nu al naar uit: in een hotel en dan horizontaal slapen. Heerlijk lijkt me dat weer eens. En een douche nemen... Of een duik in het zwembad ....

Voorbereidingen in volle gang.

Nog een week te gaan en dan is het zover.

Theo heeft in Google Earth al een hele route gepland. Inclusief campings enzo.
En een boel dingen die we willen gaan doen en zien. Ik was van plan om vooraf alles in het reisblog te zetten, maar heb toch maar besloten het pas tijdens de reis allemaal in te vullen.

Spannend hoor. Maar we zijn er klaar voor. Kan niets meer verzinnen wat we nog zouden moeten regelen of kopen.